วันจันทร์ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2552
รักเคยดีกว่านี้
รักที่เคยจิงจังแล้วก้อพันเจอจางเหมือนมันมีช่องว่างระหว่างเรามั่ยเหลือคนที่ศัทธา เหลือเพียงคนแปลก และบางอย่างในจิตจัยความผูกพันสุดท้ายคือความกดดันที่ทำหั้ยฉานนั้นมั่ยเข้าจัยและไม่แน่จัย อารัยที่ใผ่ที่ ฝันก้อเหมือนว่ามันกำลังจาหายปาย รักเคยดีกว่านี้ รักที่เคยเข้าจัย ห่วงใย มั่ยรู้สึกเหมือนอย่าง เคยเหลือเพียง ความอ้างว้าง และบางอย่างที่ค้างคาจัยว่าที่แล้วมานั้นคืออารัย ฝืนและทนทำจัย อย่างน้อยก้อ ดั้ยรู้ว่า รักที่มั่ยมีค่าปายกว่านี้ หากทุก ๆ วันที่มี มั่ยด้ายเป็นอย่างฝัน และบางอย่าง ยำเตื่อนว่า รักเคยดีกว่านี้ รักที่เคยเข้า หว่งใย มั่ยรู้สึกเหมือนอย่างเคย เหลือเพียงความอ้างว้าง และบางอย่างที่ค้าคาจัยว่าที่แล้วมานั้นคืออารัย
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)

เคยใหม...ที่บางทีก็รู้สึกเหงาอย่างช่วยไม่ได้
ตอบลบเคยใหม...ที่รู้สักว่าการได้คิดถึงใครบางคนช่างเป็นเวลาที่หวานไหวเหลือเกิน
เคยใหม...ที่อยู่ดีดีก็อยากปลดปล่อยน้ำตาให้พรั่งพรูรินสาย
ถ้าคุณเคย...คงปฏิเสธได้อยากว่าคุณกำลังเผชิญกับความเหงา
บ่อยครั้งที่ฉันต้องถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเพราะเหตุใด
เพราะ...ค่ำคื่นที่สงัดเงียบกระนั้นหรือ
เพราะ...ลมหนาวที่พัดกรูเกรียวจนยอดหญ้าระทวยไหวใช่หรือไม่
เพราะ...สายฝนในค่ำคืนเปล่าเปลี่ยวที่เทสายกระหน่ำมิดได้หยุดยั้งอย่างนั้นใช่ใหม
หรือเพราะ...การจากไปของเธอ
ใช่สิ ความเหงาเติบโตงอกงามตั้งแต่วันที่เธอได้จากไป
ตั้งแต่วันที่น้ำตาฉันรินสายหล่อเลี้ยงให้มันยิ่งเติบใหญ่ และแข็งกร้าว
ความเหงาหยั่งรากลึกลงในหัวใจ
ตราบใด...ที่เธฮยังไม่มีทีท่าจะหวลกลับ
ตราบนั้น...ฉันคงต้องทำใจยอมรับเพื่อนใหม่ที่ชื่อว่า “ความเหงา”
เข้ามาพำนักอยู่ในหัวใจอีกนานทีเดียว
ฉันคิดว่าการถ่ายทอดความรู้สัก คงไม่มีอะไรจะดีเทียบเท่าการเขียนอีกแล้วค่ะ ทุกครั้งที่ฉันได้เขียน เสมือนฉันได้ปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างให้พ้นจากพันธนาการที่ยึดไว้ อย่างนี้แล้วจะมีอะไรอีกเล่าที่ดีไปกว่าการเขียน เพื่อนๆว่าจริงใหมคะ
ความคิดเห็นนี้ถูกผู้เขียนลบ
ตอบลบ